O - Ongedoopte verkondiger

Herkenbare vragen Wat betekent het om ongedoopte verkondiger te worden? Ben je dan al een Jehovah’s Getuige? Kan een jong kind deze stap zetten? Hoeveel begrijpt een kind van wat die status betekent? Welke invloed hebben ouders, andere kinderen en gemeenteleden? Waarom kan de bekendmaking in de gemeente zo bijzonder voelen? Wat gebeurt er als iemand later niet meer als ongedoopte verkondiger wordt erkend? En als de doop niet te vroeg moet plaatsvinden, wanneer begint dan eigenlijk de persoonlijke religieuze identiteit die eraan voorafgaat? Wat is een ongedoopte verkondiger? Een ongedoopte verkondiger is iemand die nog niet gedoopt is als Jehovah’s Getuige, maar wel officieel met de gemeente aan de prediking mag deelnemen. Dat kan een volwassen Bijbelstudent zijn, maar ook een kind dat binnen Jehovah’s Getuigen opgroeit. Het gaat om meer dan een keer met ouders of vrienden meegaan in de velddienst. De persoon wordt als verkondiger erkend en neemt vanaf dat moment zelf deel aan het georganiseerde predikingswerk van de gemeente. Van geïnteresseerde naar verkondiger Iemand kan lange tijd bijeenkomsten bezoeken of Bijbelstudie krijgen zonder ongedoopte verkondiger te zijn. Wie die volgende stap wil zetten, moet volgens de eigen richtlijnen van Jehovah’s Getuigen onder andere geloven wat hij leert, er met anderen over willen spreken, volgens de religieuze normen leven en zelf een van Jehovah’s Getuigen willen worden. Ongedoopte verkondiger worden betekent daarom niet alleen: ‘Ik wil een keer mee prediken.’ Er wordt ook mee uitgedrukt: ‘Ik wil mij met dit geloof identificeren en het aan anderen bekendmaken.’ Eerst een gesprek met twee ouderlingen Voordat iemand als ongedoopte verkondiger wordt erkend, spreken twee ouderlingen met hem of haar. Zij beoordelen of de persoon voldoende begrijpt wat hij gelooft, of zijn levenswijze overeenkomt met de vereisten en of hij werkelijk zelf wil deelnemen aan de prediking. Bij een kind wordt rekening gehouden met leeftijd en begrip. Niet ieder onderwerp hoeft met een jong kind op dezelfde manier te worden besproken als met een volwassene. De bedoeling vanuit de gemeente is dat iemand niet zomaar verkondiger wordt, maar er voldoende voor klaar is. Ook kinderen kunnen ongedoopte verkondiger worden Er bestaat speciaal JW-materiaal voor ouders en kinderen over het doel om ongedoopte verkondiger te worden. In het openbare materiaal wordt geen vaste minimumleeftijd genoemd. De nadruk ligt meer op begrip, gedrag, geestelijke ontwikkeling en de eigen wens van het kind . Een kind hoeft daarbij nog niet dezelfde hoeveelheid kennis te hebben als een volwassen gedoopte Jehovah’s Getuige. Dat maakt een belangrijke ontwikkelingsvraag mogelijk: Hoe bepaal je wanneer een kind genoeg begrijpt om niet alleen mee te doen, maar ook een eigen religieuze positie in te nemen? Voor gelovige ouders kan dit een prachtig moment zijn Vanuit het perspectief van ouders die zelf overtuigd Jehovah’s Getuige zijn, kan deze stap veel vreugde geven. Hun kind heeft vanaf jonge leeftijd over Jehovah geleerd, bezoekt de vergaderingen, geeft misschien antwoorden, gaat mee in de velddienst en begint zelf over zijn geloof te praten. Wanneer het vervolgens zegt: ‘Ik wil ongedoopte verkondiger worden’ kan dat voor ouders voelen als een belangrijke ontwikkeling: het geloof wordt steeds meer van het kind zelf. Die trots en vreugde kunnen volledig oprecht zijn. Voor het kind kan het net zo echt zijn Ook het kind zelf kan deze stap werkelijk willen. Het gelooft misschien dat Jehovah bestaat, dat het Paradijs zal komen en dat mensen geholpen kunnen worden door de Bijbelse boodschap. Prediken kan dan voelen als: ‘Ik weet iets belangrijks en ik wil het anderen vertellen.’ Ongedoopte verkondiger worden kan bovendien het gevoel geven: ‘Nu mag ik echt meedoen.’ Dat gevoel hoeft niet minder oprecht te zijn omdat het kind in een gezin van Jehovah’s Getuigen is opgegroeid. De bekendmaking in de gemeente Wanneer iemand voor het eerst als nieuwe ongedoopte verkondiger heeft deelgenomen, wordt daar volgens de organisatorische regeling een korte mededeling over gedaan aan de gemeente. Dat kan een bijzonder moment zijn. Tot dat moment was iemand misschien vooral: het kind van een broeder en zuster of: iemand die Bijbelstudie krijgt. Nu hoort de hele gemeente dat hij of zij ongedoopte verkondiger is geworden. Een formeel kleine mededeling kan sociaal en emotioneel daardoor veel betekenis krijgen. Felicitaties, kaartjes en aandacht Na zo’n stap kunnen ouders, familieleden of gemeenteleden enthousiast reageren. Een kind kan felicitaties krijgen. In sommige gemeenten of families worden kaartjes gegeven of wordt op andere manieren aandacht besteed aan de geestelijke stap. Dat is geen officiële vereiste en zal niet overal hetzelfde gebeuren. Voor het kind kan het wel sterk binnenkomen: ‘Ze zijn trots op mij.’ ‘Iedereen vindt dit mooi.’ ‘Ik heb iets belangrijks bereikt.’ Dat kan een warme herinnering worden en het gevoel van verbondenheid met de gemeente versterken. ‘Broeder’ of ‘zuster’ Binnen Jehovah’s Getuigen kan een ongedoopte verkondiger bovendien tot de geestelijke familie van de gemeente worden gerekend en als broeder of zuster worden aangesproken. Voor een jong kind kan zo’n verandering opvallend zijn. Eerst hoort het tijdens een vergadering misschien vooral zijn voornaam. Later kan het horen: ‘broeder…’ of: ‘zuster…’ Dat is maar één woord, maar woorden kunnen identiteit bevestigen. Het kind kan ervaren: ‘Nu hoor ik er echt bij.’ Een nieuwe titel kan een boost geven Mensen — en zeker kinderen — zijn gevoelig voor erkenning. Wanneer een nieuwe religieuze status gepaard gaat met complimenten, aandacht en een andere manier van aanspreken, kan dat extra motivatie geven. Dat hoeft geen bewuste beïnvloeding te zijn. De gemeenteleden kunnen eenvoudig oprecht blij zijn met de geestelijke ontwikkeling van het kind. Psychologisch gebeurt er tegelijkertijd iets normaals: gedrag en keuzes die waardering en verbondenheid opleveren, kunnen aantrekkelijker worden. Daarom kunnen religieuze overtuiging en sociale bevestiging naast elkaar bestaan. Andere kinderen gaan je voor Een kind ziet bovendien wat leeftijdgenoten doen. Een oudere broer wordt ongedoopte verkondiger. Een vriendin uit de gemeente wordt het. Een ander kind geeft steeds vaker antwoord, gaat prediken en wordt later gedoopt. Kinderen leren niet alleen doordat volwassenen iets uitleggen. Ze kijken ook: Wat doen kinderen zoals ik? Welke stappen horen blijkbaar bij groter worden? Waar zijn volwassenen trots op? Wanneer meerdere kinderen uit de gemeente dezelfde route volgen, kan ongedoopte verkondiger worden daardoor voelen als een heel natuurlijke volgende stap. Sociale invloed is niet hetzelfde als dwang Dat onderscheid is belangrijk. Een kind hoeft niet gedwongen te worden om toch sterk door zijn omgeving beïnvloed te zijn. Alle kinderen worden gesocialiseerd. In een sportgezin kan competitie belangrijk worden. In een muzikaal gezin muziek. In een religieus gezin geloof. Een kind kan dus oprecht zelf zeggen: ‘Ik wil dit.’ terwijl ouders, vrienden, gemeenteleden en voorbeelden om hem heen mede hebben gevormd wat het graag wil . Oprechte keuze en sociale beïnvloeding sluiten elkaar niet uit. Gemeenteleden kunnen ook aanmoedigen Soms wordt een kind door gemeenteleden aangemoedigd om verder te groeien. Dat kan heel vriendelijk bedoeld zijn: ‘Jij doet het zo goed.’ ‘Misschien word jij binnenkort ook ongedoopte verkondiger.’ ‘Wat zou dat mooi zijn.’ Voor het ene kind voelt dat als vertrouwen: ‘Ze denken dat ik dit kan.’ Voor een ander kan dezelfde opmerking meer voelen als verwachting: ‘Blijkbaar hoor ik dit binnenkort te doen.’ Daarom zegt de bedoeling van de volwassene niet automatisch alles over hoe het kind de boodschap ervaart. Hoe veilig voelt ‘nog niet’? Bij keuzevrijheid is daarom niet alleen de reactie op een ja interessant. Ook de reactie op: ‘Ik wil het nog niet’ vertelt iets. Kan een kind zeggen dat het nog wil wachten? Mag het twijfelen? Mag het eerst meer onderzoeken? Blijft de warmte hetzelfde wanneer het niet dezelfde geestelijke stap zet als andere kinderen? Een ouder kan oprecht hopen dat zijn kind Jehovah kiest en tegelijkertijd proberen duidelijk te maken: ‘Je hoeft dit niet voor mij te doen.’ Juist omdat de ouder zoveel waarde aan het geloof hecht, kan dat een moeilijke balans zijn. Het gesprek met de ouderlingen vindt niet in een sociaal vacuüm plaats Wanneer twee ouderlingen met een kind spreken, begint de keuze meestal niet op die dag. Daarvoor liggen vaak jaren van: vergaderingen, gezinsaanbidding, velddienst, Bijbelverhalen, gebeden, video’s, vriendjes uit de gemeente en gesprekken thuis. Het kind heeft waarschijnlijk al lang geleerd wat een geestelijk doel is. Het heeft andere kinderen stappen zien zetten. Misschien heeft het complimenten gekregen wanneer het antwoorden gaf of enthousiast meeging in de dienst. Daarom is de vraag niet alleen: ‘Zei het kind tijdens het gesprek zelf ja?’ maar ook: ‘Hoe heeft die wens zich in de jaren daarvoor gevormd?’ Complimenten horen bij de stap In gepubliceerde organisatorische richtlijnen worden ouderlingen aangemoedigd een kind te complimenteren wanneer het voldoende geestelijke vorderingen heeft gemaakt om ongedoopte verkondiger te worden. Ook wordt het aangemoedigd om de doop als volgend doel voor ogen te houden. Vanuit Jehovah’s Getuigen is dat logisch: ongedoopte verkondiger worden wordt gezien als geestelijke vooruitgang en de doop uiteindelijk als een belangrijke christelijke stap. Voor het kind ontstaat daarmee ook een richting: deze stap is niet noodzakelijk het eindpunt, maar onderdeel van een ontwikkeling verder naar de doop. Ongedoopte verkondiger worden is geen doop Dat onderscheid moet duidelijk blijven. Volgens Jehovah’s Getuigen symboliseert de doop dat iemand zich persoonlijk in gebed aan Jehovah heeft opgedragen en hem blijvend wil dienen. Ongedoopte verkondiger worden is niet die opdracht en ook geen symbolische doop. Het zou daarom onnauwkeurig zijn beide gelijk te stellen. Maar het is ook niet zomaar ‘een beetje meedoen’ Aan de andere kant heeft de stap wel degelijk betekenis. Een ongedoopte verkondiger: neemt officieel deel aan het predikingswerk, wordt als verkondiger erkend, wordt aan de gemeente bekendgemaakt en wordt in de organisatie als verkondiger geregistreerd. In het huidige studiemateriaal staat ongedoopte verkondiger zijn bovendien bij de voorwaarden voor iemand die later klaar wil zijn voor de doop. Een nauwkeuriger omschrijving is daarom: een publieke religieuze identiteitsstap die aan de doop voorafgaat. Wanneer begint ‘ons geloof’ mijn geloof te worden? Dat maakt de ontwikkeling van een kind interessant. Een jong kind kan zeggen: ‘Wij zijn Jehovah’s Getuigen.’ Dat is eerst vaak een gezinsidentiteit: dit zijn wij. Later kan het worden: ‘Ik ben ongedoopte verkondiger.’ En nog later: ‘Ik heb mijzelf aan Jehovah opgedragen en ben gedoopt.’ Daarmee loopt religieuze identiteit geleidelijk van ons naar mijn . De vraag is niet noodzakelijk op welk exact moment dat gebeurt. Interessanter is of het kind onderweg steeds beter begrijpt: waarom geloof ik dit zelf? Begrijpen is niet hetzelfde als alles kunnen overzien Een kind kan heel goed uitleggen: ‘Ik wil mensen over Jehovah vertellen.’ Het kan Bijbelse vragen correct beantwoorden en werkelijk geloven wat het zegt. Toch ontwikkelen het vermogen om toekomstige gevolgen te overzien, sociale druk te herkennen en een identiteit onafhankelijker van ouders te onderzoeken zich geleidelijk. Dat betekent niet dat kinderen geen betekenisvolle keuzes kunnen maken. Wel kan leeftijd invloed hebben op hoe breed een kind de gevolgen van een keuze kan overzien . Een kind denkt misschien vooral: ‘Ik mag nu verkondigen.’ Een volwassene ziet mogelijk ook: identiteit, verwachtingen, reputatie, toekomstige doop en de mogelijkheid om later van overtuiging te veranderen. Wat wordt vooraf wel en niet overzien? Daarmee ontstaat een belangrijke vraag. Begrijpt een kind voordat het deze stap zet alleen: ‘Ik wil graag prediken’ of ook: ‘De gemeente gaat mij nu als verkondiger zien.’ ‘Er worden bepaalde normen van mij verwacht.’ ‘Mijn religieuze positie kan later weer veranderen.’ ‘Dat kan opnieuw aan de gemeente worden meegedeeld.’ Niet ieder mogelijk toekomstscenario hoeft aan een kind uitvoerig te worden uitgelegd. Maar hoe belangrijker een beslissing wordt voor zijn identiteit, hoe relevanter de vraag wordt hoeveel van de betekenis ervan het werkelijk begrijpt. Wat als een ongedoopte verkondiger ernstig iets verkeerd doet? Ongedoopte verkondigers bevinden zich niet in dezelfde positie als gedoopte Jehovah’s Getuigen. Ze kunnen daarom niet op dezelfde manier uit de gemeente worden verwijderd . Wanneer een ongedoopte verkondiger echter betrokken raakt bij gedrag dat binnen Jehovah’s Getuigen als ernstig kwaaddoen wordt beschouwd, kunnen twee ouderlingen proberen hem te helpen. Wanneer hij volgens die religieuze beoordeling geen berouw toont en niet langer aan de voorwaarden voldoet, kan hij ophouden als ongedoopte verkondiger. Ook die verandering wordt bekendgemaakt In dat geval voorziet de organisatorische regeling in een korte mededeling aan de gemeente dat de persoon niet langer als ongedoopte verkondiger wordt erkend . Dat is iets anders dan de verwijdering van een gedoopte Jehovah’s Getuige. Toch heeft ook deze verandering een publiek element. Eerder hoorde de gemeente: deze persoon is nu een ongedoopte verkondiger. Later kan zij horen: deze persoon wordt niet langer als zodanig erkend. Wat kan dat met een jongere doen? Dat zal per persoon verschillen. De één haalt zijn schouders er misschien over op. Voor een ander kan het veel betekenen. Juist wanneer de eerdere status verbonden was met trots, complimenten, erbij horen en geestelijke vooruitgang, kan verlies van die status gevoelens oproepen van: schuld , schaamte , teleurstelling of de gedachte: ‘Wat zal iedereen nu van mij denken?’ Dat betekent niet dat de mededeling bedoeld is om iemand te beschamen. Het onderscheid tussen bedoeling en psychologisch effect is belangrijk. Schuld en schaamte zijn niet hetzelfde Schuld gaat eerder over: ‘Ik heb iets verkeerd gedaan.’ Schaamte kan verder gaan: ‘Er is iets verkeerd met mij.’ Religieuze correctie kan vanuit de ene persoon worden ervaren als hulp om gedrag te veranderen. Een ander kan dezelfde situatie veel sterker verbinden aan zijn waarde als persoon of zijn plaats in de groep. Voor kinderen en jongeren is het daarom belangrijk dat onderscheid te bewaken: gedrag kan worden beoordeeld zonder dat iemands menselijke waarde verdwijnt. Dezelfde gemeenschap die je bevestigt, ziet ook je verandering Daar zit een bijzondere spanning. De sociale kant van de gemeente kan heel positief zijn: mensen kennen je, volgen je ontwikkeling, zijn blij met je en moedigen je aan. Precies daardoor kunnen veranderingen ook zichtbaarder voelen. In een anonieme omgeving merkt vrijwel niemand dat je stopt met een activiteit. In een hechte gemeenschap kan een verandering van religieuze status sneller betekenis krijgen. Dat is niet noodzakelijk goed of slecht. Het is een kenmerk van sterke sociale verbondenheid: mensen kennen elkaar en merken veranderingen op. ‘Maar de doop is toch pas de grote beslissing?’ Vanuit de leer is dat correct. De doop is de veel verdergaande stap. Daarmee maakt iemand volgens Jehovah’s Getuigen publiek duidelijk dat hij zich persoonlijk aan Jehovah heeft opgedragen. Daarom wordt benadrukt dat iemand daar oud genoeg voor moet zijn om de betekenis ervan te begrijpen. Maar psychologisch ontstaat identiteit niet pas op de dag van de doop. Daar kunnen jaren van religieuze ontwikkeling aan voorafgaan. Als de doop niet te vroeg moet, hoe zit het dan met de stappen ervoor? Dat levert een interessante vraag op. Stel dat een kind al jaren vóór zijn doop: officieel verkondiger is, anderen over zijn geloof vertelt, binnen de gemeente als geestelijk groeiend wordt gezien, mogelijk als broeder of zuster wordt aangesproken, complimenten krijgt en de doop als volgend doel meekrijgt. Dan is de doop formeel nog niet gezet. Maar een belangrijk deel van de religieuze identiteit kan al wel gevormd zijn. Daarom kunnen twee vragen naast elkaar bestaan: ‘Was ik oud genoeg om mij te laten dopen?’ en: ‘Hoe oud was ik toen ik mij al persoonlijk als Jehovah’s Getuige begon te identificeren?’ Is dat dan toch een soort voor-doop? Niet in theologische zin. Ongedoopte verkondiger worden is volgens Jehovah’s Getuigen geen opdracht aan God en geen vervanging van de doop. Maar het is wel een stap op het religieuze traject naar die doop . Dat onderscheid maakt het mogelijk er genuanceerd naar te kijken: niet hetzelfde als gedoopt zijn, maar ook niet zonder betekenis voor identiteit en ontwikkeling. Een kind kan volledig overtuigd zijn Het zou te eenvoudig zijn om te veronderstellen dat een jong kind alleen verkondiger wordt om zijn ouders blij te maken. Sommige kinderen zijn zeer overtuigd, praten uit zichzelf over Jehovah en willen niets liever dan officieel mee prediken. Hun geloofservaring verdient serieus genomen te worden. Maar ook een sterk overtuigd kind blijft een kind dat opgroeit binnen een sociale omgeving. Dat geldt voor religieuze én niet-religieuze overtuigingen. En een kind kan vooral willen voldoen Andere kinderen zijn sterk gericht op waardering. Ze willen het graag goed doen. Ouders trots maken. Ouderlingen niet teleurstellen. Net zo ver zijn als hun vriendjes. Voor zulke kinderen kan het moeilijker zijn onderscheid te maken tussen: ‘Ik wil dit’ en: ‘Ik wil dat iedereen blij met mij is.’ Daarom is de vraag naar keuzevrijheid niet voor ieder kind hetzelfde. Wat als het kind later anders denkt? Een belangrijk onderdeel van persoonlijke ontwikkeling is dat overtuigingen kunnen worden herbekeken. Een kind kan later juist sterker overtuigd raken dat Jehovah’s Getuigen de waarheid hebben. Het kan ook twijfels krijgen of tot andere conclusies komen. Vrij onderzoek heeft niet vooraf één juiste uitkomst. De relevante vraag is: ‘Mag de overtuiging die ik als kind heb aangenomen later opnieuw door mijzelf worden onderzocht?’ Geloofsopvoeding en autonomie hoeven geen tegenpolen te zijn Een ouder hoeft zijn overtuiging niet neutraal of waardenvrij aan een kind door te geven. Dat doet vrijwel geen enkele ouder. Je mag vertellen wat je gelooft. Je mag uitleggen waarom je dat belangrijk vindt. Je mag blij zijn wanneer je kind dezelfde overtuiging deelt. Tegelijk kan ruimte voor autonomie betekenen: ‘Ik hoop dat je hiervoor kiest, maar ik wil ook dat het werkelijk jouw keuze wordt.’ Die twee verlangens kunnen naast elkaar bestaan. Een mogelijke toets voor keuzevrijheid Misschien wordt keuzevrijheid daarom niet alleen zichtbaar in de vraag: ‘Heeft het kind zelf gevraagd om ongedoopte verkondiger te worden?’ Maar ook in vragen als: Kan het kind wachten? Kan het kritische vragen stellen? Kan het zeggen dat het iets niet begrijpt? Kan het van mening veranderen? Blijft liefde en waardering bestaan als het niet dezelfde snelheid kiest als andere kinderen? En mag onderzoek uiteindelijk ook tot een andere conclusie leiden dan de omgeving hoopt? Voor actieve Jehovah’s Getuigen Een actieve Jehovah’s Getuige kan hierin vooral een mooie, geleidelijke ontwikkeling zien: een kind leert Jehovah kennen, begint zelf over zijn geloof te praten, wordt ongedoopte verkondiger en kan later, wanneer het daarvoor klaar is, zelf voor de doop kiezen. Dat perspectief verdient serieus genomen te worden. Dit artikel zegt niet dat een kind dat ongedoopte verkondiger wordt dus geen eigen keuze heeft gemaakt. Het onderzoekt een subtielere vraag: hoe ontstaan eigen keuzes wanneer geloof, gezin, identiteit en sociale verbondenheid allemaal tegelijk meespelen? Voor iemand die later terugkijkt Een voormalige Jehovah’s Getuige kan achteraf heel verschillende gevoelens hebben. ‘Ik wilde dit zelf en was ontzettend trots.’ ‘Ik hield echt van Jehovah.’ en misschien tegelijkertijd: ‘Ik had nooit overwogen dat ik ook niet die route kon volgen.’ Ook deze herinneringen hoeven elkaar niet uit te sluiten. Een keuze kan vroeger oprecht zijn geweest en later toch opnieuw worden onderzocht. Vragen om over na te denken Wat betekent ongedoopte verkondiger worden behalve officieel mogen prediken? Hoe oud was ik toen religie steeds meer mijn eigen identiteit werd? Welke betekenis hadden felicitaties en erkenning voor mij? Zag ik andere kinderen als voorbeelden van wat ik zelf ook hoorde te bereiken? Hoe reageerden mensen wanneer ik geestelijke vooruitgang maakte? Hoe zouden ze hebben gereageerd als ik had gezegd: ‘Ik wil dit nog niet’? Voelde een ‘nog niet’ even veilig als een ‘ja’? Welke gevolgen van de status kon ik op die leeftijd werkelijk overzien? Wist ik dat de status ook weer publiek kon veranderen? Was mijn keuze vooral gebaseerd op geloof, verbondenheid, waardering of een combinatie daarvan? Kon ik zelf vragen stellen over wat ik geloofde? Mag een overtuiging die in de jeugd oprecht was later opnieuw onderzocht worden? Kan dat onderzoek zowel leiden tot blijven als tot een andere overtuiging? Wanneer werd ‘ons geloof’ voor mij werkelijk ‘mijn geloof’? Samenvatting Een ongedoopte verkondiger is nog niet gedoopt, maar heeft wel een erkende religieuze positie binnen de gemeente. De persoon mag officieel deelnemen aan de prediking en heeft aangegeven een van Jehovah’s Getuigen te willen worden. Ook kinderen kunnen deze stap zetten. Voor gelovige ouders en kinderen kan dat een prachtig moment zijn: het kind maakt geestelijke vorderingen en begint zelf verantwoordelijkheid voor zijn geloof te nemen. De stap kan bovendien gepaard gaan met veel positieve sociale betekenis. Een bekendmaking in de gemeente, felicitaties, complimenten, voorbeelden van andere kinderen en het gevoel werkelijk bij de geestelijke familie te horen kunnen veel met een kind doen. Dat betekent niet automatisch dat het kind wordt gedwongen. Het betekent wel dat keuzes nooit losstaan van de omgeving waarin ze ontstaan. Ook het omgekeerde bestaat: wanneer een ongedoopte verkondiger na ernstig kwaaddoen en gesprekken niet langer aan de religieuze voorwaarden voldoet, kan publiek worden meegedeeld dat hij niet langer als ongedoopte verkondiger wordt erkend. Daardoor is ongedoopte verkondiger worden geen doop, maar ook niet slechts vrijblijvend meegaan in de velddienst. Het is beter te omschrijven als een publieke religieuze identiteitsstap vóór de doop . Daarom zijn niet alleen deze vragen belangrijk: ‘Wil het kind dit?’ en: ‘Begrijpt het wat prediken inhoudt?’ Maar ook: ‘Hoeveel van de sociale en religieuze betekenis van deze stap kan het op deze leeftijd overzien?’ En misschien vooral: ‘Hoe vrij en geïnformeerd is de keuze van een kind om ongedoopte verkondiger te worden wanneer die stap niet alleen betekent dat het mag prediken, maar ook invloed krijgt op identiteit, verwachtingen en zijn plaats binnen de gemeente?’ ‘Als we vinden dat een doop niet te vroeg moet plaatsvinden, wanneer vinden we een kind dan oud genoeg om de religieuze identiteit die eraan voorafgaat werkelijk te begrijpen en zelf te kiezen?’ Bronnen JW.org - Ben ik er klaar voor? - Voor eeuwig gelukkig! JW.org - Word een ongedoopte verkondiger - Word Jehovah’s vriend JW.org - Dwingen Jehovah’s Getuigen hun kinderen om hun geloof aan te hangen? JW.org - Wat is de doop? JW.org - Ouders, helpen jullie je kind om naar de doop toe te groeien? Watchtower Online Library - Georganiseerd om Jehovah’s wil te doen - Predikers van het goede nieuws Watchtower Online Library - Leer je kinderen om Jehovah te loven Watchtower Online Library - Bewaar de vrede en de reinheid van de gemeente Watchtower Online Library - publicaties over ongedoopte verkondigers, kinderen en geestelijke vooruitgang Ontwikkelingspsychologische literatuur over socialisatie, autonomie, sociale invloed en besluitvorming bij kinderen en jongeren Zie ook in A-Z Encyclopedie van de Psychologie G - Groepsidentiteit - Hoe wordt ‘wie wij zijn’ onderdeel van wie ik zelf ben? I - Internalisering - Hoe kunnen overtuigingen en normen van buitenaf onderdeel worden van je eigen innerlijke stem? S - Sociale invloed - Hoe beïnvloeden anderen onze keuzes zonder dat er sprake hoeft te zijn van dwang? S - Socialisatie - Hoe leren kinderen welke overtuigingen, waarden en gedragingen binnen hun omgeving belangrijk zijn? Lees ook op ExJW.World D - Doop - Welke betekenis heeft de doop en hoeveel moet iemand kunnen begrijpen en overzien? G - Geloofsopvoeding - Hoe krijgen kinderen geloof, normen en religieuze gewoonten mee? V - Voorrechten - Waarom kunnen religieuze taken tegelijk als eer, verantwoordelijkheid en belasting worden ervaren? V - Vrije wil - Hoe vrij is een keuze wanneer familie, geloof, hoop en sociale gevolgen allemaal meespelen?